Το ποίημα "Πόλυ Ντεκόρ Χέδερς" στο περιοδικό "στάχτες"

«τα παιδικά μου χρόνια ως  ομφαλός τυλιγμένα υμένας
έμειναν εκεί  χωρίς πρόσημα .Έπειτα λάμβανα τις
ενδείξεις και κάθε ανάμνηση μεταβιβαζόταν από ρόλο σε
ρόλο διυλισμένες  μέχρι να έρθει η στιγμή που γνωρίζεις
χωρίς να αισθάνεσαι. Αυτή που αισθάνεσαι χωρίς να γνωρίζεις .»

i

οι άνθρωποι
που γνώριζε
μάκραιναν επικίνδυνα
τα μέλη τους

τόσο πολύ

που δεν είχαν
ανάγκη
πια
ο ένας τον άλλον.

ii

(Δίχως αισθαντικότητα καμιά)

Ανάμεσα στα μικροσκοπικά της δάκτυλα
Που αλείφουν τη πόλη τα απογεύματα
Και όχι πολύ μακριά από αυτό που αποκαλούν μυαλγία
Στις εφτά και δεκαέξι ακριβώς
Μια τρύπα στο χρονικό των ταχυδευτερολέπτων
Ανοίγει

Και όπως
ΑΝΟΙΓΕΙ

Ανοίγουν και δυο βεντάλιες
Γοητευτικές
με τις οξείες τους
και τα ποιήματά της
νιφάδες

Να εκτρέπουν αυτή τη γυμνή φιλαρέσκεια
που επιδέξια τόσο έχει δημιουργήσει

iii

Όπως τα ψάρια συνωστίζονται στην βαλίτσα μου
Και διάγουν την ανθρωπολογία σε κάτι ασήμαντο
Γελά κι εκείνη μαζί τους
Γνέφοντας
η στιγμή για τη γη έχει έρθει
Και οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να μιλούν άλλο πια.

iv

Σε αυτό το κεφάλαιο
όλοι
πηγαίνουνε
σιωπηλά

Απλώνονται στις ράγες
όπως ακριβώς ένα γαλλικό
ανάγνωσμα.

Η Πόλυ διαβάζει

Ο κόσμος γυρνά το κεφάλι
του:

Χρόνια πολλά
προσπαθούν να βρουν
———-πώς
—-θα την
αγαπήσουν

v

Από τον ουρανό που φλέγεται
Μέχρι τη γη που κοιμάται
Ένας κόσμος δεν θα είναι ποτέ αρκετός
Κι αφήνει την φωτιά
Να προσαρμόσει πάνω μας
Όπως μια έρημος
Αγκαλιάζει δυο λουλούδια και τα πνίγει.

vi

(Στον κορμό της αγοράς)

Χωρίς παιδικές αναμνήσεις
Ένας άγνωστος
Δεν θα τηρήσει ρυθμό

O γιάπης
Με ένα δέντρο στα χέρια
Δεν θα τηρήσει ρυθμό

Για αυτό και μέσα στην πόλη
Η Πόλυ θα γίνει
Το νέφος  τα πλήθη
Και τα παράδοξά της σχήματα.


http://staxtes.com/2003/?p=2117